Prometheus – Ridley Scott (2012) [Κριτική]

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο σκηνοθέτης των ταινιών “Alien” και “Blade Runner”, επιστρέφει στο είδος που τον ανέδειξε. Με το ”Προμηθέας”, δημιουργεί μία ενδιαφέρουσα μυθολογία, στην οποία μια ομάδα εξερευνητών, ανακαλύπτει στοιχεία για την προέλευση του ανθρώπινου είδους στη Γη. Τα στοιχεία αυτά, τους οδηγούν σ’ ένα συναρπαστικό ταξίδι, στα πιο σκοτεινά σημεία του σύμπαντος. Εκεί, θα χρειαστεί να διεξάγουν έναν τρομακτικό αγώνα αν θέλουν να σώσουν το μέλλον της ανθρώπινης φυλής.

Έχοντας διαφυλάξει την υπόθεση ως επτασφράγιστο μυστικό, ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ παρουσιάζει επιτέλους το πολυαναμενόμενο prequel της θρυλικής ταινίας “Alien”. Δίπλα του, έχει μια αξιοζήλευτη ομάδα, εξαιρετικά ταλαντούχων πρωταγωνιστών, όπως: η Σαρλίζ Θερόν (“Monster”), o Μάικλ Φασμπέντερ (“Shame”), o Γκάι Πιρς (“Lawless”), η Νούμι Ραπάς (“Το Κορίτσι με το Τατουάζ”) και ο Ίντρις Έλμπα (“Thor”).

Ο σκηνοθέτης που επανεφηύρε τον κινηματογράφο της επιστημονικής φαντασίας έχοντας δημιουργήσει το “Alien”, ένα πρωτοποριακό μείγμα sci-fi και τρόμου, και συνεχίζοντας με το “Blade Runner”, μία από τις πιο αξιοσέβαστες και σημαίνουσες ταινίες του είδους, αφήνει και πάλι το στίγμα του με το “Prometheus”, ένα συνονθύλευμα δράσης, αγωνίας και τρόμου.

Παρά το γεγονός ότι ο Σκοτ δεν ασχολήθηκε με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας για τριάντα ολόκληρα χρόνια, φαίνεται ότι δεν έχασε ποτέ το ενδιαφέρον του για αυτές. Έχοντας παραδώσει δύο από τις πιο κλασικές ταινίες sci-fi, χρειαζόταν μια πραγματικά μεγάλη ιδέα που θα σηματοδοτούσε την επιστροφή του.

«Τις τελευταίες δεκαετίες, είχαμε πληθώρα ταινιών δράσης, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Άρα η πιο σημαντική ερώτηση είναι, πόσο πρωτότυπος θα είσαι; Ο λόγος για τον οποίο δεν έκανα άλλη ταινία του είδους, εκτός από το γεγονός ότι ήμουν πολύ απασχολημένος κάνοντας άλλες ταινίες κι εξερευνώντας άλλα genres, είναι γιατί ειλικρινά δεν είχα συναντήσει κάτι που να αξίζει πραγματικά: κάτι αληθινό, πρωτότυπο και δυνατό. Το “Prometheus” όμως διαθέτει και τα τρία αυτά στοιχεία», λέει ο Ρίντλεϊ Σκοτ.

Η ιδέα για το “Prometheus”, ξεκίνησε με μια εικόνα που φαίνεται φευγαλέα μόνο στο “Alien” και που ουσιαστικά ξεχνιέται μόλις το ομώνυμο εξωγήινο ον εμφανίζεται στη σκηνή. Αυτό το μυστηριώδες, γιγαντιαίο και απολιθωμένο πλάσμα με το ανοιγμένο στήθος, που έγινε αργότερα γνωστό ως “Space Jockey”.

«Αν κάτι είχε μείνει μαζί από την εποχή του “Alien”, ήταν το μυστήριο που το περιέβαλλε. Ποιο ήταν αυτό το πλάσμα; Από πού προερχόταν; Ποια ήταν η αποστολή του; Τι είδους τεχνολογία κατείχε το είδος του; Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτές οι ερωτήσεις μπορούσαν να αποτελέσουν ένα είδος εφαλτηρίου για ακόμα ευρύτερες ιδέες», αποκαλύπτει ο σκηνοθέτης.

Έτσι λοιπόν η ζωή του “Prometheus” ξεκίνησε χρόνια πριν, σαν prequel του “Alien” προτού γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο, προτού, σύμφωνα με τα λόγια του Σκοτ, «εξελιχθεί σ’ ένα άλλο σύμπαν». Η ταινία ασχολείται και καθορίζεται από, νέες ιδέες και ερωτήματα που κυρίευσαν την απαράμιλλη φαντασία του δημιουργού.

«Από τη δημιουργική διαδικασία κατά την ανάπτυξη της ταινίας, αναδύθηκε μια νέα, μεγάλη μυθολογία όπου λαμβάνει χώρα αυτή η πρωτότυπη ιστορία. Ο φανατικός θαυμαστής του “Alien” θα αναγνωρίσει ίχνη από το DNA του, μόνο που οι ιδέες με τις οποίες καταπιάνεται αυτή η ταινία είναι μοναδικές, πολύ πιο προκλητικές και εκτεταμένες. Το “Prometheus” είναι η ασυνήθιστη ιδέα για ταινία του είδους, που έψαχνα όλο αυτό τον καιρό», σχολιάζει ο Σκοτ.

Όσο για το όνομα του διαστημοπλοίου, που μεταφέρει το πλήρωμα της ταινίας μας, ο δημιουργός μας εξηγεί την επιλογή του: «Ονομάσαμε το διαστημόπλοιο «Προμηθέα» γιατί το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι μια μεταφορά πάνω στον Έλληνα Τιτάνα Προμηθέα, που αψηφά τους θεούς, δίνοντας στους θνητούς το δώρο της φωτιάς – κάτι για το οποίο τιμωρείται φριχτά. Όταν μιλάς για τον μύθο πάνω στον οποίο βασίζεται ο τίτλος, έχεις να κάνεις με τις σχέσεις του ανθρώπινου είδους με τους θεούς – τα όντα που μας δημιούργησαν – και με το τι ακριβώς συμβαίνει όταν τους προκαλούμε».

Οι ισχυροί γυναικείοι χαρακτήρες είναι ένα γνώρισμα των ταινιών του Ρίντλεϊ Σκοτ: η Σιγκούρνι Γουίβερ ως Ρίπλεϊ στο “Alien”, οι Σούζαν Σαράντον και Τζίνα Ντέιβις στο “Thelma & Louise”, η Ντεμί Μουρ στο “G.I. Jane”, η Εύα Γκριν στο “Kingdom of Heaven”, η Κόνι Νίλσεν στο “Gladiator”, κ.α. Αυτή τη φορά, στο “Prometheus” υπάρχουν όχι μία, αλλά δύο πρωταγωνίστριες που συνεχίζουν την παράδοση. Η Ελίζαμπεθ Σο (Νούμι Ραπάς), είναι μια επιστήμων γεμάτη πίστη και ελπίδα, που μεταμορφώνεται σε πολεμίστρια όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο. Ενώ, η Μέρεντιθ Βίκερς (Σαρλίζ Θερόν) είναι η αντιπρόσωπος των συμφερόντων της τεράστιας πολυεθνικής που χρηματοδοτεί το ταξίδι σ’ έναν μακρινό, δυσοίωνο κόσμο.

Blockbuster μεν, κορυφαίο Sci-Fi δε…
Έχοντας στο cast του, τρεις ταλαντούχους πρωταγωνιστές, το “Prometheus”, είναι σίγουρο ότι δε θα σας αφήσει αδιάφορο. Η Σαρλίζ Θερόν, είναι ως συνήθως, αρκετά καλή και πειστική, αν και ο χρόνος που τις δίνεται είναι σίγουρα λιγότερος, απ’ ότι θα θέλαμε. Ο Μάικλ Φασμπέντερ, είναι απλά άψογος στο ρόλο του ανδροειδές, αποδεικνύοντας κι εδώ, γιατί θεωρείται ήδη, ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του. Όσο για την Νούμι Ραπάς, το “Κορίτσι με το Τατουάζ”, φαίνεται να υστερεί αισθητά έναντι των δύο προαναφερθέντων, αν και η αλήθεια είναι ότι δεν τη βοηθάει και το σενάριο. Το σενάριο, το οποίο θα λέγαμε ότι είναι και το μόνο μελανό σημείο, καθώς σε αρκετά σημεία δε λείπουν οι γνωστές υπερβολές του Hollywood. Αν όμως είστε διατεθειμένοι να παραλείψετε λίγο αυτό το τρωτό σημείο, είναι σίγουρο, ότι η νέα ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, θα σας μαγέψει και θα σας ταξιδέψει σ’ έναν νέο κόσμο. Σε μια επική κοσμογονία, έξυπνα δοσμένη, από έναν μετρ του είδους…

Έτος: 2012 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 124 λεπτά | Σκηνοθεσία: Ridley Scott | Σενάριο: Jon Spaihts, Damon Lindelof | Παίζουν: Charlize Theron, Michael Fassbender, Noomi Rapace.

Advertisements

3 responses to “Prometheus – Ridley Scott (2012) [Κριτική]

  1. Παράθεμα: The Dark Knight Rises – Christopher Nolan (2012) [Κριτική] « TheCinefreak·

  2. Παράθεμα: The Dark Knight Rises – Christopher Nolan (2012) [Κριτική] « George Roussos·

  3. ΤΟ ξέρω ότι το (αγαπημένο) είδος του sci-fi στον κινηματογράφο περνάει κρίση, δέχομαι ότι πρέπει να κάνουμε συμβιβασμού προκειμένου να αφεθούμε στην απόλαυση μίας τέτοιας ταινίας, όμως εδώ διαδραματίζονται επί 2 ώρες απίστευτα πράγματα…και από τον Ridley Scott, αυτόν που έκανε το Alien, το Gladiator κλπ, ε, περίμενα έστω αποδεκτά πράγματα…εδώ μιλάμε για ανάλογες με το Pulgasari χαριτωμενιές, με εξαίρεση (φυσικά) τα cgi….

    Α. Το «science» από το «science fiction»….

    Δεν έιναι η (υποβλητική, αλλά μέχρι εκεί..) σκηνή της αρχής όπου ένας DNA-καμικάζι (; ) αυτοκτονεί (;;;;; ) για να….γεμίσει DNA έναν…..ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗ (βασική αρχή της βιοχημείας: η αραίωση….έλεος) και μέσω της οποίας σκηνής ο σεναριογράφος υποστηρίζει ότι ένας πολιτισμός που κάνει inter-stellar ταξίδια δεν έχει βρει καλύτερο τρόπο πρόσμιξης ή άντε, εμπλουτισμού ενός πλανήτη με γενετικό υλικό (κάνει το STAR TREK: Genesis να δείχνει τρελλά αληθοφανές..ναι, λέω για εκείνο το έργο όπου μία βόμβα γενετικού υλικού μετέτρεπε σε λίγο χρόνο έναν πλανήτη από lifeless σε ζούγκλα γονιδίων…)

    Δεν είναι η ηλιθιότητα με την αφαίρεση του σκάφανδρου από τους «επιστήμονες» επειδή λέει οι scanners είπαν ότι «o αέρας δεν περιέχει μολυσματικά στοιχεία και είναι στη σύστασή του breathable» (hellllooooo: είστε σε ΑΛΛΟΝ πλανήτη, μέσα σε βάση εξωγήινου πολιτισμού, οι scanners ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να εντοπίσουν εξωγήινα μολυσματικά στοιχεία…..αν δεν βγάλεις μαιμού για 1 μήνα σε αυτό το περιβάλλον και επί έναν μήνα την παρατηρείς να τρώει αμέριμνη τις μπανάνες της, όχι, ΔΕΝ βγάζεις το ωραίο γυαλιστερό σου κράνος, και αν το βγάλεις, το κρατάς στο χέρι….)

    Δεν είναι η διάχυτη «ότιβρίσκωκαιμουκάνειεντύπωσητοπιάνω» επιστημοφάνεια που διατρέχει όλο το φιλμ…αν είναι δυνατόν, να πιάνεις σε έναν ξένο πλανήτη ότι γλίτσα σου κάνει εντύπωση και μάλιστα και με γυμνά χέρια! Να περιεργάζεσαι – επιστήμονας λέει – τη γλίτσα με τα χέρια και την….μύτη…..ακόμα και στο STAR TREK, ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια πριν, ο καημένος ο Roddenbery είχε βγάλει εκείνες τις συσκευές (tri-corders ή κάπως έτσι) με τις οποίες ο Spok και οι άλλοι έκαναν στοιχειώδεις χημικές και άλλες αναλύσεις….εδώ τα παληκάρια μας ΜΥΡΙΖΟΥΝ και ΑΓΓΙΖΟΥΝ ό,τι βρουν μπροστά τους λες και μπούκαραν στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς…τι χάλι….
    Ούτε στην ζούγκλα της Ν.Γουινέας δεν αντιμετωπίζουν έτσι το περιβάλλον οι ερευνητές. Μα δεν είχαν ούτε έναν επιστημονικό σύμβουλο οι ηλίθιοι που έγραφαν το έργο; Πάλι θυμήθηκα το beep beep όπου η μόνη διαφορά είναι ότι εκεί οι σκιτσογράφοι σε κάτι ανάλογες ουσίες βάζουν ταμπέλες, του στυλ «DYNAMITE HERE» για να ξέρουμε πως όταν τις αγγίξει το coyote θα εκραγούν. Ωχ, σορυ, για ταινία του R.Scott μιλάμε, ξεχάστηκα.

    Το 2089, περίπου 77 χρόνια από τώρα, είναι βέβαιο ότι όταν κάνεις μία επέμβαση στην κοιλιά, θα την κάνεις υπό πολύ ταχύτερες και περισσότερο h-teck συνθήκες. Και σίγουρα το «ράψιμο» θα γίνεται με περισσότερο εξελιγμένες μεθόδους, που ΜΑΛΛΟΝ θα καθιστούν την επούλωση ταχύτερη….οκ. ΔΕΙΞΤΟ όμως. ΜΗΝ δείχνεις…συρραπτικό εργαλείο να βάζει κοινά ράμματα και μετά την πρωταγωνίστρια να τρέχει πίσω από aliens σαν να μην τρέχει τίποτε. Α, ξέχασα πάλι, έκανε κάτι ενεσίτσες μάλλον αναισθητικές…helloooooo, όταν σου ανοίξουν την κοιλιά, μπορεί να μην μπορείς να περπατήσεις (πόσο μάλον να τρέξεις, να σκαρφαλώσεις τοίχους και να πηδάς κάτι σεισμο-ρήγματα σαν ελάφι) όχι μόνο επειδή πονάς, αλλά και επειδή το κοιλιακό σου τοίχωμα (κάθε του στρώση….) μοιάζει μετά την επέμβαση σαν παστίτσιο.

    «Ας προσγειωθούμε στον πλανήτη»
    «Κούνησε λίγο η κάθοδος»
    «ΟΚ, ας ψάξουμε τώρα με το μάτι τίποτε εξωγήινο άμα λάχει να’ούμε»
    «Α! κοίτα δεξιά στο παράθυρο! Να μία πυραμιδοειδής κατασκευή που δεν είναι ανθρώπινο κτίσμα!»
    «Για πάμε να δούμε»

    Όχι, δεν πρόκειται για διάλογο από το «They came from Outer Space» της δεκαετίας του ‘΄60, για διάλογο ταινίας του 2012 είναι, πληρώματος διαστημοπλοίου που προσεγγίζει ξένο πλανήτη μετά από 2 χρόνια ύπνου και θέλει να τον εξερευνήσει προκειμένου να βρει εξωγήινα στοιχεία είναι…..τα σχόλια δικά σας. Ακόμα και στο STAR TREK έκαναν (60 χρόνια πριν γραμμένο) ένα στοιχειώδες σκανάρισμα…ακόμα και της ατμόσφαιρας….ουπς, ξεχάστηκα, μιλάμε για την ταινία όπου λίγα λεπτά μετά οι απίστευτοι τύποι βγάζουν και τα κράνη τους επειδή ο αέρας είναι «μάλλον οκ»…..

    Να συνεχίσω για την απίστευτη σκηνή με το εξωγήινο κεφάλι που μπαίνει άρον άρον σε μία τσάντα (αλήθεια, τσάντα με φερμουάρ είναι) και μεταφέρεται στο διαστημόπλοιο όπου και εναποτίθεται πάνω σε ένα….hi teck ντιβάνι όπου «επειδή έχει κάτι foreign cells στο μέτωπο» (wow terminology) του μπήγουν οι επιστημονάρες μας κάτι ηλεκτρόδια και αυτό…εκρήγνυται μερικά δευτερόλεπτα μετά σαν βάτραχος σε φούρνο μικροκυμάτων; Και μάλιστα στο τσακ, λίγα δευτερόλεπτα αφότου θυμηθούν ότι ίσως και υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης και τρέχοντας το σπρώξουν σε μία…γυάλα; Flawless. Absolutelly flawless.
    Είναι από εκείνες τις στιγμές που ξενερώνει κανείς τόσο πολύ, που θέλει πολλή προσπάθεια μετά για να κρατηθείς και να μην αρχίσεις να γελάς…κάτι σαν να έχεις βγει με κείνη την υπέροχη ξανθιά που κυνηγούσες καιρό, και στα πρώτα λεπτά της συνάντησης να μυρίσεις την (θανατηφόρα) μασχάλη της…

    Όταν δίνεις ένα τρισεκατομύριο δολλάρια για μία – πρώτη στην ιστορία της ανθρωπότητας – αποστολή σε έναν ξένο πλανήτη…όπου μάλιστα έχεις ισχυρές ενδείξεις (ισχυρές; χμμμμ για να δούμε παρακάτω) ότι θα συναντήσεις πιθανόν ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ, ε, δίνεις και 1000 δολλάρια να αγοράσεις ένα ΟΠΛΟ. Βασική αρχή. Ακόμα και στη ζούγκλα να πας, θα πάρεις κάτι να αμυνθείς. Αλλά βέβαια, πως αλλιώς θα ΚΑΨΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟ με φλογοβόλο έναν ζομπυ πρώην συνάδελφό σου που χτυπάει την πόρτα του διαστημοπλοίου σου; Ναι, φλογοβόλο, όταν στις αρχικές σεκάνς τις ταινίας έχουν την τεχνολογία να μπαίνουν στο μυαλό κάποιου που κοιμάται και να διαβάζουν τα όνειρα…….αλλά ξέχασα, οι χρηματοδότες σου είπαν μάλλον φίλε Ridley πως πρέπει να ικανοποιήσεις και το wow! he’s burning alive! εφηβικό σου ακροατήριο….άσχετα αν πριν 33 χρόνια σκόρπιζες τον τρόμο απλά και μόνο δείχνοντας την σκιά τοu ALIEN στην πρώτη σου ταινία…..

    Και τέλος (έχει κι άλλα, μα είναι κουραστικό), το ατράνταχο «creativism for ever» επιχείρημα της κεντρικής πρωταγωνίστριας: «βρήκαμε τους Δημιουργούς μας». «Γιατί;» ρωτάει ένας από τους άλλους χάνους της τρελλοπαρέας στον LV-33; (παραπομπή του Ridley τώρα στα γεράματα στην αγία γραφή και το LeViathan? ρωτήστε τον σεναριογράφο……) «Επειδή ΕΠΙΛΕΓΩ να το πιστέψω» απαντά η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ.αυτές τις ισχυρές ενδείξεις είχαν και ξόδεψαν 1 τρισεκατομύριο δολλάρια ταξιδεύονταςσε ύπνο 2 χρόνια…Το πιάσατε επιτέλους κοινοί θνητοί ακροατές; Σας την σκάσαμε, με το απόλυτο meta-creativism επιχείρημα: «και ποιος έφταξε τους Δημιουργούς» συνεχίζει ο χάνος…..οπότε….σιωπή: εκεί στο βάθος, ο Δημιουργός των Δημιουργών που δημιούργησαν τους Δημιουργούς που δημιούργησαν εμάς…μικροί ανόητοι που μπορεί να πιστέψατε έστω και προσωρινά τον κουτό τον Δαρβίνο…ή τις από όλο το σύμπαν ενδείξεις ότι όπου υπάρχει νερό και αμινοξέα πιθανόν με τη βοήθεια λίγου ηλκετρισμού να δημιουργηθεί ζωή…..ακόμα και ο Tom Cruise με την σαιντελογία του δεν θα μας πετούσε στα μούτρα τέτοια χοντροειδή μπαλαφάρα σαν (και καλά) βαθιά φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας για το πως προέκυψε η ζωή….

    Πάμε παρακάτω….

    Β. To Fiction από το «Science fiction»

    Αυτό που ενοχλεί όμως περισσότερο και από τις επιπέδου coyote vs beep beep επιστημονο-χοντράδες είναι άλλο. Και βρίσκεται παντού σε αυτή την ταινία.

    Είναι η ηλιθιότητα. Η απόλυτη, χωρίς σκοπό, ανεξήγητη ηλιθιότητα που χαρακτηρίζει όλους τους χαρακτήρες.

    (Αλήθεια, που τις βρήκαν αυτές τις b-movie φάτσες σε μία ταινία προυπολογισμού 200 εκατομυρίων δολαρίων; Τουλάχιστον ο Tarantino το κάνει σωστά)

    Η ηλιθιότητα στα όρια της – για εγκλεισμό – σχιζοφρένειας από την οποία ξεχειλίζουν οι χαρακτήρες σε κάθε τους έκφραση, κίνηση και αντίδραση στη ροή του έργου.

    – από την αρχή κιόλας της ταινίας, με το που ξυπνούν οι πρωταγωνιστές, είναι εριστικοί, αποξενωμένοι σαν να τους κοίμιζαν πριν την αποστολή τον καθέναν ξεχωριστά, και συμπεριφέρονται υπό όρους αγέλης ή άντε, συμμορίας του Χάρλεμ. Ο ένας την λέει στον άλλον, η συμπεριφορά και το λεξιλόγιό τους είναι τουλάχιστον του δρόμου και φυσικά συνεχίζουν το ίδιο attitude ακόμα και πεθαίνοντας, ενώ όταν πρόκεται να επιδείξουν τις…επιστημονικές τους αρετές εκεί ξεπερνώνται τα όρια της επιστημονικής φαντασίας και η ταινία αγγίζει τα επίπεδα τύπου «ο καραγκιόζης γιατρός»…
    Δεν μπορώ να φανταστώ ότι σε μία τέτοια αποστολή θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε νοήμων επενδυτής να επενδύσει 1 τρισεκατομύριο δολλάρια σε:

    – «βιολόγους» και «παλαιολόγους» που κάνουν την μεγαλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία της ανθρωπότητας (ζωή σε ξένο πλανήτη!!!) απλά φρικάρουν επειδή είδαν λέει κάτι εξωγήινα πτώματα και….επιστρέφουν στο διαστημόπλοιο μετά από κάνα τεταρτάκι βόλτα, ενώ κατά την επιστροφή, χάνονται (παλαιολόγοι; σε τι περιβάλλοντα έγιναν παλαιολόγοι; σε video games άραγε; ) όταν στο mothership έχουν υπιτίθεται 3D απεικόνιση της διαδρομής τους καθώς και στο μεταξύ high-teck μπλιμπλίκια – ανιχνευτές σαρώνουν τις σπηλιές από άκρη σε άκρη….

    – Οι οποίοι ηλίθιοι βιολόγοι μέσα στην απόλυτη ηλιθιότητά τους π ρ έ π ε ι να πεθάνουν, και πως το κάνουν; κάνοντας «γούτσου-γούτσου» σε κάτι σαν εξωγήινη κόμπρα, η οποία φανερά θα τρόμαζε με το τέντωμά της ακόμα και 10χρονο, πόσο μάλλον τους «έμπειρους» (είπαμε: ΒΙΟΛΟΓΟΥΣ) που επιλέχθηκαν στην πρώτη τέτοιου βεληνεκούς διαστημική αποστολή της ανθρωπότητας και που νωρίτερα είχαν ΤΡΟΜΑΞΕΙ από κάτι πτώματα. Α, ναι, ο ένας άπλωσε και το χέρι να παίξει μαζί της. Νομίζω μία παρόμοια σκηνή είχε και το Παρασκευή και 13 νο 4 αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

    – Αφού οι 2 απύθμενοι ηλίθιοι χάνονται….και έρχεται θύελλα….και επιστρέφουν οι υπόλοιποι στο διαστημόπλοιο, χωρίς φυσικά αυτούς τους 2 (τόσο φανερά και ξεδιάντροπα) υποψήφιους νεκρούς, ο πιλότος-μάγκας που στο μεταξύ τα πίνει και λίγο (λογικό για μια τέτοια αποστολή, ή μάλλον για μια τέτοια ταινία) τους παρατάει στεγνά στην τύχη τους για να πάει να πηδήξει την Θερόν! Και δεν λέω, κι εγώ το ίδιο θα έκανα μάλλον για να είμαι ειλικρινής, ΑΠΛΑ η μόνη διαφορά είναι ότι εγω δεν είμαι ο (υποτίθεται) εκπαιδευμένος επαγγελματίας πιλότος που υποτίθεται πληρώνομαι για να «οδηγώ» μία αποστολή ενος τρισεκατομυρίου δολλαρίων, και δεν είμαι σε ξένο πλανήτη πάνω στον οποίο έχω μόλις πριν λίγες ώρες έρθει σε επαφή για πρώτη φορά στην ιστορία, ever, με στοιχεία ξένου πολιτισμού…..έλεος και ξανά έλεος. Τόση ελαφρότητα πια; Σε κάνει να αναπολείς τις γκάφες του Δρ Σμιθ στο «Χαμένοι στο Διάστημα»..

    – Τι ήταν αυτό πάλι με το ανδροειδές-ρομπότ-παρανοικό ξανθομπάμπουρα; Θέλει να γίνει άνθρωπος; Λατρεύει τον Λώρενς της Αραβίας; Μισεί τους ανθρώπους; Έχει «κρυμμένη ατζέντα» στην αποστολή; ποια; γιατί; γιατί δηλητηριάζει τον (άλλο ηλίθιο) δύστυχο συμπρωταγωνιστή βάζοντας στο ποτό του γκλίτσα; (σικ) και πως έχει στοιχεία και πατάει όλα τα «σωστά κουμπάκια» στις σπηλιές; και γιατί αφήνει μέσα στην έγκυο (ναι, αυτή που περπατάει με την κοιλιά παστίτσιο στο τελευταίο μισάωρο της ταινίας) τον εξωγήινο σπόρο, καθησυχάζοντάς την ότι «όλα είναι καλά»;; Και γιατί μετά δεν δίνει πεντάρα όταν αυτή μπαίνει μέσα με την κοιλιά παστίτσιο παρά ετοιμάζει αταραχος το αφεντικό;
    Αντιφάσεις, και το χειρότερο, ανεξήγητες αντιδράσεις στην συμπεριφορά του…απλά και μόνο για να υπάρχει στην ταινία ως ατραξιόν…η δε αρχική σκηνή όπου «γυμνάζεται’ στο έρημο διαστημόπλοιο με μουσική και το υπόλοιπο πλήρωμα να κοιμάται, μπορεί να φαίνεται ως φόρος τιμής στο 2001: A Space Odyssey και τον HAL, αλλά με βάση το ευρύτερο χαβαλέ που διέπει την ταινία, μάλλον αντιγραφή ύφους θυμίζει, παρά φόρο τιμής…

    – Γιατί κρύβεται ο πολυεκατομμυριούχος και προσποιείται τον νεκρό, οέο; (άσχετο: γιατί να βάφεις τον Guy Pearce αντί να προσλάβεις έναν γηραιό κυριλέ κύριο; τέλος πάντων..) Ποιο νόημα έχει αυτό; Α, ναι, πρέπει να έχει και «σασπένς» υποτίθεται το έργο. Και υποτίθεται θα πρέπει να μείνουμε με το στόμα ανοιχτό όταν η Θερόν λέει στον Guy Pearce «father». Sorry Ridley, το ζήσαμε το (πραγματικό) σασπένς όταν το είπε ο Λιουκ στον Βέιντερ. Μόνο που εκεί είχε λίγο νόημα και πρόσδιδε αλλιώς. Στο Prometheus, είτε ήταν μπαμπάς της, είτε θείος της, είτε ο ετεροθαλής ξάδελφος του νεκρού ανηψιού του παππού της, δεν υπάρχει κανένα νόημα. Επειδή δεν εξυπηρετεί σε τίποτα την ταινία, όπως τόσα και τόσα άλλα σοβαροφανή και ακατάληπτα που λέγονται ως δηθενιές σε όλη την διάρκειά της..

    – Θέλετε να παρακολουθήσετε την πιο άχρηστη, αναίτια, ανεξήγητη και ακατανόητη αυτοκτονία σε έργο επιστημονικής φαντασίας; Παρακολουθήστε την στο τέλος του «Προμηθέα». Ο μπεκρούλιακας μισο-άπλυτος χάνος που περιφέρεται ως πιλότος και συντονιστής της αποστολής, απλά «πιστεύει» και αυτός την άλλη πιστή που τους έφερε όλους εκεί (νάτη πάλι η δύναμη της πίστης – ακόμα και τυφλά στον θάνατο οδηγεί – βλέπε σταυροφορίες, jihad, κλπ κλπ – καταπληκτικό σαν επιχείρημα του 2089 πάντως) και επειδή την πιστεύει, ρίχνει το διαστημόπλοιο συμπαρασύροντας και τους άλλους 2 χάνους μαζί του. Αφήστε που τελικά όπως εξελίχθηκε η σκηνή, μάλλον το όλο εγχείρημα αυτοθυσίας (πατάω γκάζι και πέφτω πάνω στο άλλο διαστημόπλοιο που δεν πρόλαβε να αναπτύξει ταχύτητα να’ούμε) μπορούσε να το κάνει ακόμα και ο αυτόματος πιλότος (πρόκειται πραγματικά για σκηνή ανθολογίας, θα μπορούσε να είναι περισσότερο πειστική και δραματική αν φούσκωναν έναν αυτόματο πιλότο όπως στο «Μία απίθανη, απίθανη πτήση», και δεν κάνω πλάκα).

    Αλλά είπαμε: η ταινία έπερεπε να κλείσει με όλους τους ηλίθιους που την διακοσμούσαν νεκρούς, ώστε να μείνει μόνη της (α λα «Νοστρόμο» – Ripley) η κεντρική πρωταγωνίστρια με την κοιλιά-παστίτσιο ώστε να μας αφήσει με την τελευταία της σκηνή – υπόσχεση για sequel (η οποία υπόσχεση πλέον φαντάζει περισσότερο ως απειλή) στην οποία απογειώνεται με το άλλο ξένο διαστημόπλοιο να «πάει να ρωτήσει τους Δημιουργούς γιατί θέλουν να μας σκοτώσουν να’ούμε».

    Α, ξέχασα, παίρνει μαζί της και το κεφάλι αυτού που της είχε φυτέψει τον σπόρο που θα την σκότωνε και που μόλυνε με γλίτσα τον ηλίθιο που αγαπούσε.

    Είπα τίποτε για την φλογέρα; Για την α-βιογένεση ενός ALIEN (ναι, εκείνου του αρθρόποδου με σάλιο από οξύ και κέλυφος από τρελλά ανθεκτικό υλικό) από συνδυασμό αλπίνου (φτυστού του Γούντυ Χάρλεσον) εξωγήινου και γιγάντιου χταποδιού; (ορκίζομαι ότι είχα δει ένα τέτοιο σε ταινία του Ed Wood, αλήθεια). Α, και δεν είπα κουβέντα για την σκηνή του τέλους με ένα κυλιόμενο διαστημόπλοιο να κυνηγάει 2 γυναίκες, σκηνή βγαλμένη από το Austin Powers.
    Αν θυμάμαι καλά, το concept και την αισθητική μιας τέτοιας σκηνής την έχω συναντήσει επανειλλημένα και στο beep beep με το coyote στον ρόλο της Θερόν….τέλειο;

    Συμπερασματικά: Θάθελα πάρα πολύ αυτή η ταινία να είναι, όχι καλύτερη από το ALIEN ή το ALIENS, αλλά έστω, να τιμά το ALIEN Universe (κάτι που ακόμα και το ALIEN: Ressurection προσπάθησε τίμια να κάνει, άσχετα αν απέτυχε) και όχι να το προσβάλλει και να προσβάλλει και την νοημοσύνη μας. Ο ιός που χτύπησε πριν 3 χρόνια το Star Trek (ναι ναι, ελπίζω θυμάστε την ταινία με το βλαχοαμερικανάκι τσογλανάκο που έκανε τον Κερκ), χτυπησε πλέον και το μέχρι πρότινος στιβαρό «κάστρο» του serious sci-fi horror και το έκανε λαπά, σαν το δύσμοιρο κεφάλι του εξωγήινου που εξεράγη στα χέρια των ηλιθίων της ταινίας.

    Υποθέτω κάθε ταινία αξίζει το ‘Phantom Menace» της, ε;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s